Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Καλλικράτης, αλήθειες και ψέμματα, μέρος πρώτο

Υπάρχει εμπειρία από αντίστοιχες διοικητικές αλλαγές σε άλλες χώρες της Ευρώπης, στον τομέα της Υγείας;

Στη Σουηδία, από τη δεκαετία του '90, πολλές περιφερειακές αρχές της χώρας παραχώρησαν σε υπεργολάβους ολόκληρα νοσοκομεία που ήταν στην ιδιοκτησία των περιφερειών, όπως του Burgenland, UpperAustria, Slazburg, Styria, Tyrol, Vorarlberg). Ακόμα, χρησιμοποιούν διάφορες μορφές έμμεσης ιδιωτικοποίησης - εμπορευματοποίησης της Υγείας. Για παράδειγμα: Η ευθύνη για τη λειτουργία κάποιων νοσοκομείων μοιραζόταν ανάμεσα στο δήμο και την περιφέρεια. Ενα από αυτά τα νοσοκομεία του Norrtaljie, λόγω αυστηρών περικοπών κινδύνευε να κλείσει. Για να μείνει ανοιχτό, έφτιαξαν από κοινού, δήμος και περιφέρεια μια εταιρεία, την εταιρεία Tiohundraπου που τώρα έχει αναλάβει τη λειτουργία του νοσοκομείου.
Στη Φινλανδία, το κοινωνικό κράτος και οι υπηρεσίες πρόνοιας είναι κατά βάση δημοτικές υπηρεσίες. Οι τοπικές αρχές λειτουργούν τους παιδικούς σταθμούς, τις υπηρεσίες Πρόνοιας για τους ηλικιωμένους και μεγάλη έκταση υπηρεσιών Υγείας όπως η ΠΦΥ, η πιο εξειδικευμένη ιατροφαρμακευτική φροντίδα και οδοντιατρική περίθαλψη.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τη Γαλλία: Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, στο πλαίσιο των αναδιαρθρώσεων που είχαν στόχο τη μείωση των κρατικών δαπανών, το υπουργείο Υγείας της Γαλλίας έκλεισε τις μαιευτικές κλινικές των δημόσιων νοσοκομείων που πραγματοποιούν λιγότερους από 300 τοκετούς το χρόνο, θεωρώντας ότι κοστίζουν υπερβολικά ακριβά. Το ίδιο ισχύει και για τις χειρουργικές κλινικές, οι οποίες πλέον οφείλουν να πραγματοποιούν περισσότερες από 1.500 ιατρικές πράξεις ετησίως.
Αυτή είναι η πραγματικότητα στην οποία οδηγεί ο καπιταλισμός. Τα καπιταλιστικά κράτη αντιμετωπίζουν σαν εμπόρευμα την υγεία του ανθρώπου και τις ανάγκες του για περίθαλψη και φροντίδα, με τραγικά αποτελέσματα. Είναι κι αυτό ένδειξη για το πόσο σάπιο και ξεπερασμένο είναι αυτό το σύστημα. Και γι' αυτό χρειάζεται ο αγώνας για την ανατροπή του.
Η κυβέρνηση με το σχέδιο «Καλλικράτης» υποστηρίζει ότι η ανάληψη της ευθύνης από την Τοπική Διοίκηση της Υγείας και της Πρόνοιας θα έχει δήθεν θετικά οφέλη για τους δημότες. Η «αποκέντρωση» όμως των αρμοδιοτήτων για την Υγεία και Πρόνοια στην Τοπική Διοίκηση και την περιφέρεια δεν εξυπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, αντίθετα υλοποιεί το συνολικότερο αντιλαϊκό σχεδιασμό της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Εντάσσεται στις αναγκαίες για το κεφάλαιο αναδιαρθρώσεις στον τομέα της Υγείας - Πρόνοιας, της Κοινωνικής Ασφάλισης και των εργασιακών σχέσεων.